Bitwa o Ebro

Anarchopedia

Artykuł jest częścią cyklu

Rewolucja Hiszpańska (1936-1939)


Organizacje
CNT
FAI
POUM
UGT
Los Solidarios
Mujeres Libres


Wybitne postacie i dowódcy
Buenaventura Durruti
Francisco Ascaso
Garcia Oliver
Jose Aseusi
Aurelio Fernandez
Aurelio Santilian
Juan Doryienech
Antonio Garcia Birlan
Juan P. Fabregas
Juan Peiró
Juan Lopez

Juan Modesto
Enrique Líster
Manuel Azaña
Norman Bethune
Joaquín Arderíus
Ernest Hemingway
José Miaja
George Orwell
Vicente Rojo Lluch
Henri Rol-Tanguy
Miguel de Unamuno
Dolores Ibárruri


Powiązane

Chronologia Wydarzeń
Powstanie w Asturii
Nalot na Guernicę
Komitet nie interwerncji
Legion Condor
Brygady międzynarodowe
Dąbrowszczacy
Rewolucja Libertarna


Bitwy

Bitwa o Ebro
Bitwa o Brunete
Obrona Alkazaru
Ofensywa pod Guadalajarą
Bitwa o El Mazuco
Bitwa koło przylądka Palos


Uzbrojenie
Broń palna


edytuj ten szablon

Bitwa o Ebro

Bitwa o Ebro była ostatnią, wielką ofensywą sił Republiki. Sytuacja w 1938 roku dla sił Republiki była tragiczna - do tej pory II Republika utraciła kontrolę nad krajem Basków, znaczną częścią środkowej Hiszpanii, znaczną część swoich sił lotniczych oraz lądowych. Ponadto, w wyniku ofensywy wojsk narodowców, obszar republikański przepołowiony został na dwie części.

Wobec takiej sytuacji, premier Republiki (Juan Negrín) podzielał zdanie generała Rojo Lluch'a, który to przewidywał podjęcie wielkiej ofensywy, przeciw głównym siłom nacjonalistów maszerujących na Walencję oraz Katalonię. Ofensywa miała na celu ich zatrzymanie, a także ponowne scalenie obszaru kontrolowanego przez republikanów w jedna całość.

Bitwa rozpoczęła się 25.7.1938 roku, od szturmu wojsk republikańskich na rzekę Ebro. Po początkowych sukcesach, postęp republikanów został zatrzymany przez nacjonalistów, dzięki zdecydowanie silniejszemu wsparciu z powietrza. Lecz mimo to, bitwa trwała do 16.11.1938 roku i przypominała ona bardziej działania z czasów I WŚ niżeli nowoczesny konflikt zbrojny.

Bitwa ta pochłonęła 30 tys zabitych po stronie republiki (oraz 20 tys wziętych do niewoli) podczas gdy nacjonaliści utracili niespełna 10 tys ludzi(dodatkowo republikanie wzięli 5 tys. jeńców).

Nieudana ofensywa nad Ebro unicestwiła praktycznie większą część zdolnych do walki, w miarę dobrze zorganizowanych wojsk republikańskich. W wyniku poniesionej klęski upadek republiki był już tylko kwestią niezbyt długiego czasu.